وصيت حضرت زهرا (س)
يا علی ای قلب زهرا گوش كن
قطره ای از درد دريا نوش كن
چند سالی در كنارت زيستم
چند سالی هم كنارت نيستم
خانه ام پر نور از نور تو بود
كام دل شيرين از شور تو بود
هر نگاهت راز يك اعجاز بود
سفره عشقت هميشه باز بود
روزهائی چون پر پروانه نرم
ماههائی چون سخنهای تو گرم
در كنار تو شدم ای شرق عشق
لحظه هائی عارفانه غرق عشق
رفع تشويق و ملالم كن علی
مي روم ديگر حلالم كن علی
اي يدالله، قلب تو چشم خداست
بو ترابا خشم تو خشم خداست
تو دوايی درد ديني يا علی
تو اميرالمومنيني يا علی
گر كنم تشبيه خلقت را به گنج
ور گزينم گوهر ازآ ن گنج، پنج
بس كه پاك و صاف چون آئينه ای
بهترين الماس اين گنجينه ای
قلعه خيبر شكار دست توست
هوشيار بزم عرفان مست توست
تو نمايشگاه روح ايزدی
پشت پا بر فرق اين دنيا زدی
شير پاكی خوردی و شيری شدی
با گرسنه سير از سيری شدی
گر نبودی معنی مردی نبود
گر نبودی بيش از آن دردی نبود
ميوه نخل كمالت بر لب است
زخمهايت زخم قلب مكتب است
كم تلاطم كن ای اقيانوس من
سوختن كافيست ای فانوس من
اشكهايت دامنم تر كرده است
دامنم را حوض كوثر كرده است
گفت بابايم مكرر اين سخن
امتش تا دور باشد از محن
گر ضعيفی را نشد مهمان كنی
با تبسم مي شود احسان كنی
حال اگر دستت تهی از مكنت است
غم مخور لبخند تو پر قيمت است
پاك از رخسار انجم كن علی
جان زهرايت تبسم كن علی
صبر كن بر محنت فقدان من
مهربانتر باش با طفلان من
شب رخت را شمع اين كاشانه كن
زلف زينب را علی جان شانه كن
هر زمان گيرد ترا در بر بلا
گريه بر زهرا بكن ((غفاريا))