زبانحال حضرت علي(ع) برمزارحضرت زهرا(س)
امشب مدينه آسمانش آسمان نيست
نوری نمايان درسوكت كهكشان نيست
پژمرده گلهاي فدك بر روی ساقه
چون برده نعره مي كشدحلقوم ناقه
آب از غم مرگ شرافت كشته لرزان
باد از هجوم لشكر محنت گريزان
مانند پيغمبر ملائك در حجازند
نيزارها آهنگ ماتم مي نوازند
از بخل انسان نخل ها سر در گريبان
از دست بدمستان چراغ غم فروزان
پروانه ديگر شوق آتش بر سرش نيست
گويا كه ديگرآخرين پيغمبرش نيست
دريا جبينش از مصيبت چين چين است
صحرا نه روح انگيز و نه شور آفرين است
از صخره ها فرياد واويلا روان است
صد راز در صندوق هر غنچه نهان است
ميبارد از هر خانه بوی زشت وحشت
در كوچه ها پيچيده بوي خون عصمت
ديروز در اين شهر غيرت را دريدند
يك بار ديگر اهرمن را آفريدند
از كينه ورزي تا جنايت ره كشيدند
ابليسيان آتش به بيت الله كشيدند
ديروز در اين كوچه يك در باز كردند
حيدر كشي را ديو و دد آغاز كردند
سيصد نفر ديروز با هم عهد بستند
يك سينه بي كينه را درهم شكستند
عاشق نما ها عشق را بد نام كردند
با دست بسته عشق را اعدام كردند
ديروز داغي بر دل محزون كشيدند
ديروز زهرا را به خاك و خون كشيدند
امشب ولی حالی دگر دارد مدينه
امشب دگر زهرا ندارد درد سينه
امشب سكوتستان يثرب پر خروش است
تابوت گل بر روي دوش گلفروش است
در تند باد ماتم آن ماهپاره
با دانه هاي اشك خود كرد استخاره
اشعار عرفانی خود را دفتری كرد
از بهر آن پروانه فكر بستری كرد
با دستهايش خاك را از خاك برداشت
يك بار ديگر باغبان خبره گل كاشت
آهي كشيد و آتشی در سينه افروخت
سر برمزار گل نهاد و گفتن آموخت
گفت اي چراغ خانه حيدر كجائی
زينب نشسته پشت در مضطر كجائی
دل وصل دلبر از خدا می خواهد امشب
هر قطره اشكم ترا مي خواهد امشب
از فرط غم امشب گريبان چاك كردم
با دست خود من آسمان را خاك كردم
امشب مرا با جلوه ای كردي تو مدهوش
با چشم خود ديدم حقيقت را كفن پوش
ديدم حقيقت مرده و بي روح گشته
هم صورت و هم سينه اش مجروح گشته
پيغمبري كن بر امامت ای طبيبم
دستي رسان در شهر خود اخر غريبم
اي ذوالفقار بی نيام استقامت
يك بار ديگر كن حمايت از ولايت
مي جوشد از عشقت دلم با صد علاقه
من كاتبم زهرا توئي نهج البلاغه
داني چه با اين همنشين ناله كردی ؟
از غم علي را يك شبه صد ساله كردی
اي قامتت سرمايه روز قيامت
زيباترين تفسير قد قامت قيامت
اي مرغ خونين پر كجا را لانه كردی
با رفتن خود خانه را ويرانه كردی
از بخت خود دارم گلايه آيه آيه
آتش زند بر جسم و روحت اين گلايه
در قتلگه گم كرده زينب مادرش را
از مرتضی می خواهد امشب مادرش را
با خون قلب خود سرشكم را سرشتم
روی مزارت جمله زيبا نوشتم
بنوشتم اينجا مادري خوابيده محزون
هم صورت و هم سينه اش غلطيده در خون
اينجا نشان جاودانه بهر عهديست
اينجا مزار مادر مظلوم مهديست
«غفاريا» گر خادم آل عبائی
بايد كني انديشه ات را كربلائی